‘Eén op de 5 trailrunners krijgt te maken met blessures’

Op zoek naar een nieuwe uitdaging wagen steeds lopers zich aan een trailrun. Maar niet zonder risico. Het bij uitstek uitdagende terrein van een echte trail vraagt om specifieke vaardigheden. En leidt tot specifieke blessurerisico’s. Nederlands onderzoek laat zien dat maar liefst 1 op de 5 trailrunners te maken krijgt met een blessure. 

Koning van Spanje foto losse veter  IMG_2804

Door: Miriam van Reijen
 
Onverhard 
Trailrunnen doe je buiten. In de bergen, de heuvels of in de bossen. De wegen zijn onverhard en het overwinnen van ontelbare hoogtemeters is eerder regel dan uitzondering. Afstanden variëren van een paar kilometer tot runs over meerdere marathons. Juist het ontbreken van regelmaat, het uitdagende parkoers en gebrek aan strakke kilometertijden is voor veel lopers reden om zich aan een trailrun te wagen. In vergelijking met de gemiddelde hardloper zijn trailrunners doorgaans beter getraind en hebben ze vaak al eens aan de start gestaan van een marathon. 
 
Blessurerisico
Hardlopen is een van de sporten met het grootst aantal blessures. Recreatieve lopers raken gemiddeld 7 keer geblesseerd in 1000 uur hardlopen. Vaak gaat het om overbelastingsblessures: blessures die langzaam ontstaan door een te hoge belasting in combinatie met te weinig rust. 
 
Blessures bij trailrunners
In een recent Nederlands onderzoek werd gekeken hoe het staat met de blessures onder trailrunners. Hiervoor werden 228 trailrunners gedurende een half jaar gevolgd. De lopers trainden gemiddeld drie en half uur per week over een gemiddelde afstand van 33.6 km. Ongeveer de helft van deze kilometers werd op onverharde wegen afgelegd. 89% van de lopers liep al langer dan twee jaar en bijna de helft deed al minstens twee jaar aan trailrunning. Aan het begin van de studie was 18% van de lopers geblesseerd. Maar liefst 42% had in de afgelopen 12 maanden een blessure gehad. Gedurende het onderzoek werden nog eens 242 blessures geteld. In 182 gevallen was er sprake van een overbelastingsblessure, bij de overige 60 blessures ging het om een acuut letsel. Het blessurerisico onder de trailrunners kwam zo neer op 10.7 blessures per 1000 uur hardlopen. 
 
Het soort blessures
De meest voorkomende overbelastingsblessure bleek een blessure aan de achillespees (12.8%), gevolgd door een kuitblessure (10.7%), pijn aan de knie (8.7%) en een enkelverstuiking (7%). Uit het onderzoek kwam wel naar voren dat de trailrunners geen mietjes zijn. In bijna een kwart van de gevallen lieten de lopers zich door hun blessure niet van het lopen afhouden en was er geen sprake van trainingsonderbreking of medische hulp. Was er wel sprake van medisch ingrijpen of een medisch consult dan kostte een blessure gemiddeld 172 euro. Dit bedrag is inclusief de tijd die niet gewerkt kon worden, het bezoek van een medisch specialist of de aanschaf van herstelmateriaal zoals een brace, tape of medicatie. 

Aanbieding: Nu een jaarabonnement op het Losse Veter magazine voor slechts €20,17

lv actie jan 2017

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • Is dit specifiek een probleem van het trailrunnen? Die 60 acute blessures kun je daar misschien aan wijten door verzwikking, val, botsing met obstakel, e.d. Maar 182 gevallen van overbelasting, terwijl er maar gemiddeld 33,6 km per week wordt hardgelopen!!! Ik neem aan dat er bij het onderzoek ook controlegroepen waren van louter weglopers, baanlopers, crosslopers? Nee natuurlijk niet, want de meesten combineren deze wedstrijden. Misschien niet alles, maar ik zie Tim Pleijte, Huub van Noorden en Tim van den Broeke ( trailtoppers in ons land ) toch regelmatig aan een cross of stratenloop meedoen
    “Hardlopen kan iedereen en het is goed voor je”. Woorden van deze strekking kun je overal lezen als het gaat om mensen te verleiden ook te gaan hardlopen. Maar is dat wel zo? Is iedereen wel geschikt om hard te lopen en op den duur aan wedstrijden of evenementen mee te doen? Is iedereen geschikt als voetballer, turner, basketballer of schaatser? Soms moet je gewoon toegeven dat een bepaalde sport of activiteit niet geschikt voor je is of bij je past. En dan meedoen, omdat iedereen het doet, leidt tot ongemak.
    Veel lopers en hun trainers/begeleiders/schema’s uit tijdschriften e.d. pakken het ook nog eens verkeerd aan. Langzaam lopen en dat opbouwen tot ze een 10 km, halve marathon of zelfs marathon kunnen uitlopen in nietszeggende tijden. Het is een te lange en éénzijdige belasting, de meesten hebben in het begin ook nog eens overgewicht of een slechte houding en dan loert het blessurespook al vlug om de hoek. Zorg eerst voor een fatsoenlijke basis: minstens een jaar lang gemiddeld 40 km per week trainen met voldoende variatie ( adviezen bij mij gratis ), zodat je relatief korte afstanden tussen 3 en 7 km sneller ( ruim onder 5 minuten per km ) kunt afleggen. De langere afstanden zullen daarna een stuk vlotter verlopen. Te veel en te hard trainen in combinatie met weinig rust leiden tot blessures, maar te weinig, te langzaam en te onregelmatig en dan toch mee willen lopen in wedstrijden zijn nog funester. En een Zero runner ( zie ander artikel op deze site ) is m.i. ook de oplossing niet, maar de zoveelste hype op hardloopgebied..

  • lang leve de statistieken, maar je zou kunnen stellen dat gedurende deze evaluatie van 6 maand dat iedere atleet 1 of meerdere blessures heeft gehad. (228 vs 242)

  • @jan, je schrijft: ‘Te veel en te hard trainen in combinatie met weinig rust leiden tot blessures, maar te weinig, te langzaam en te onregelmatig en dan toch mee willen lopen in wedstrijden zijn nog funester.’
    Wat dacht je van een te geringe belastbaarheid. Om een sport te kunnen beoefenen moet je trainen… en dan bedoel ik niet hardlopen om hard te kunnen lopen, maar het lichaam sterk en flexibel maken: blessures voorkom je onder de halter en met dagelijkse mobiliteitsoefeningen. Ook overgewicht geeft een grotere kans op blessures (in combinatie met een gebrek aan kracht, dus stabiliteit) verstoort overgewicht de balans. Je beweegt dus beter (sneller en krachtiger) naarmate je beter (gecontroleerd) kunt stilstaan. Gecontroleerd stilstaan (stabiliteit) is een eerste vereiste, zeker bij trailrunnen waar de balans sneller en vaker verstoord wordt dan bij het runnen zonder trail.

  • Progressie boek je vooral door het specifiek beoefenen van je sport. Een hardloper moet dus hoofdzakelijk hardlopen. Krachttraining, fietsen, letten op je voeding, enz. enz. kunnen dit ondersteunen, maar niet vervangen. En juist dat laatste proef ik te veel tegenwoordig bij lopers die nauwelijks 30 km per week trainen. Als een trainer 45 minuten achter elkaar besteedt aan loopscholing bij atleten die maar 3 á 4 uur in de week lopen, is dat een scheve verhouding. Voor het woord loopscholing bestond deden wij deze oefeningen gewoon tijdens het in- en uitlopen. Wij hadden wel baat bij circuittrainingen in een stoffig gymzaaltje tijdens de winterperiode.

  • ja@ Dit : ‘een hardloper moet dus hoofdzakelijk hardlopen. Krachttrainingen fietsen, letten op je voeding,’ is een grote misvatting onder atleten en helaas ook trainers. Dit is op geen enkele wijze in trainingsleer te onderbouwen.
    Ik herken hetgeen je beschrijft uit mijn eigen actieve periode. Toen werden we ook opgevoed met ‘wie meer kilometers maakt dan zijn tegenstander is spekkoper’, ‘van heuveltraining word je sterk’, ‘spierpijn is een teken dat je goed getraind hebt’. Soms is het tijd gangbare praktijken te herzien en bij te blijven in het trainersvak. Ruil aannames in voor principes. Laat nostalgische gevoelens van stoffige gymzaaltjes los. Krachttraining is geen aanvulling op hardlopen, maar een voorwaarde.
    Progressie boek je dus vooral niet door het specifiek beoefenen van je sport.