Training in hardlopen zonder pijn

Zonder pijn en blessures hardlopen; Het is mogelijk volgens David van der Linden (42) uit Mierlo. Nadat de hardloper zelf jarenlang last heeft gehad van zijn hamstrings en van zijn achillespees, zocht hij naar een oplossing. Die vond hij in ‘ChiRunning’, een wijze van hardlopen waarbij de houding van het lichaam en de voeten zorgt voor ontspanning en overbelasting voorkomt.

Lees verder in het ED

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • Henk Kraaijenhof

    @ David: sluit je aan bij de rij kwakneuzen met je laatste bijdrage. ontspanning zorgt voor meer snelheid, en dan nog zonder blessures !!?? Verkoop je ook balansbandjes??

    P.T.Barnum: reisde de VS rond met een zeer succesvolle rariteitenshow, de man met de vijf benen en het meisje met de drie hoofden, gevraagd naar zijn succes:
    “There is a sucker born every minute’

    Henk Kraaijenhof: ….. and a crook born every hour to take care of sixty suckers.

  • Het gros van de lopers in NL komen toch al nauwelijks sneller vooruit dan een niet-sportende 65+er die stevig doorwandelt om de bus te halen.

    Blessurevrij lopen zou al een heel verschil maken, nóg meer mensen aan het sporten krijgen.

    Maarja, welke jogger laat zich vertellen anders te moeten gaan lopen, zelfs na een blessure? En wie geeft er dan ook gehoor aan?
    Alleen de schoenenverkoper wordt nog naar geluisterd. Want die heeft als erkend liefhebber immers het beste met de lopers voor?

  • voor een recreant die blessurevrij wil lopen is dat chirunning natuurlijk wel wat, maar als je het uiterste uit je mogelijkheden wil halen heb je er niks aan. specialisten als henk kraaijenhof weten dit natuurlijk al lang. enkele mensen die hierboven reageren beseffen helemaal niet hoeveel pijn de anaerobe training voor een snelle 400/800m per definitie doet. ooit hoorde ik zelfs een uitspraak van een trainer: “degene die de meeste pijn kan verdragen, wint de 800m”. ik nodig de weinige mensen, die ook ooit meermaals indoor onder 1,50 liepen, uit hierop te reageren!

  • JanWillem N

    @hugo het is waar wat je zegt. Maar het artikel stond in een krant. Hoeveel procent van de lezers van die krant zou de 800m onder de 1.50 lopen? Oftewel voor een erg groot deel van de lezers zijn de stellingen verdedigbaar.

    @Henk rariteitenshow: is topatletiek niet vergelijkbaar? Een aantal toppers die een kunstje kunnen, waar velen die dat niet kunnen zich aan vergapen?

  • jan willem en ton, jullie hebben natuurlijk wel een punt, maar hier moet ik dan toch een keertje cloxxki gelijk geven.
    oftewel: in zijn streven naar het opzoeken van zijn grenzen, zal ook heel vaak de gemiddelde loper steeds vaker de eigenwijsheid van de (sub)toppers gaan vertonen 😉

  • @Hugo: ben ik niet met je eens 😉

    Sinds het ontstaan van specifieke hardloopfora op internet is er zoveel informatie beschikbaar en worden zoveel ervaringen uitgewisseld dat zelfs de wat eigenwijze recreant (ik zei de gek) niet meer probeert om (sub)toppers na te bootsen in trainingen

  • Wat ik recentelijk zag in het Vondelpark, gaf me de indruk dat 100% van de joggers aldaar met zeer hoge blessurerisico loopt, door te vertrouwen op de demping in de hakken van hunnen schoenen i.p.v. de natuurlijke demping van voeten en onderbenen. Het schokte meer dan het vooruit ging.
    Als beginnende loper, en middenvoetlander, was ik bij afstand de snelste/fitste loper van de honderden die er bezig waren. Dat zegt meer over hen dan over mij, want ik train net 2x per week, en heb sporten waar ik meer fysieke aanleg voor heb.
    Toen ik zelf nog haklander was, had ik qua loopniveau puur opgegaan in de massa. Dat is, tussen mijn uiteenlopende, meer langdurige en altijd terugkerende blessures door.
    Maar het klinkt te goed om waar te zijn, sneller lopen met minder moeite en zonder blessures, dus men blijft liever zoeken naar beter dempende schoenen, die het lopen wat draaglijker kunnen maken.
    Ik schreef er dit gedicht over, Cloxxki style : http://beta.losseveter.nl/cloxxki/

  • @Hugo “enkele mensen die hierboven reageren beseffen helemaal niet hoeveel pijn de anaerobe training voor een snelle 400/800m per definitie doet.” Ik weet niet of je mij bedoelt maar de 800 is de mooiste loopafstand inclusief de training. Maar verzuring, het 800m-hoestje en noem het maar valt bij mij niet binnen de definitie van ‘pijn’.

  • @weia: daarin verschillen wij dan structureel van mening. je moet welhaast een “pijnfetishist” zijn om hoge verzuring en zuurstofschuld te tolereren is mijn mening als ervaringsdeskundige 😉

  • Het is niet iedereen gegeven om inspiratie te vinden in de pij/verzuring. Ik heb die positieve endorphine rush al bijna 15 jaar niet meer meegemaakt, en het beinvloedt de manier waarop je je sport beleeft danig.
    Ik ging tot ongeveer mijn 20e wekelijks uren tot diep in het rood, heerlijk verzuren (op de MTB). Hoe sneller hoe beter, leek het, verslavend. Dat is iets anders dan gewrichtspijn of overbelasting spieren, door gebrek aan training, zware omstandigheden, of foute techniek. Dat beleefde ik toen juist elke keer bij het hardlopen. Niet fijn, op geen enkele manier.

    Sommigen of veel aanpassingen aan techiek en houding hebben in verschillende tijd nodig, ze werken niet meteen als merkbare verbetering. Bepaalde spieren kunnen onvoldoende getraind zijn om goed te kunnen lopen, gewrichten kunnen te weinig vrije beweging hebben, etc. Het vergt visie en vertrouwen om een grote stap te ondernemen.
    Iemand kan je fiets iets anders afstellen om minder last van je rug te krijgen (pain without gain), maar dat betekent niet dat je meteen ook gemakkelijk in het zadel komt te zitten. Zonder eigen inzicht/intelligentie, of een mentor die je blind vertrouwen wilt, schiet je weinig op.

  • Uit de titel blijkt niet dat het alleen om niet-topatleten gaat. Ik zou trouwens denken dat degenen die niet tot het gaatje gaan altijd zonder pijn zouden moeten kunnen lopen…

  • @Remco Als iemand structureel anderen probeert belachelijk te maken, wat is dan veelal het netto resultaat? 🙂

    Als het over hardlopen gaat, heeft men het in de regel (en zeker in algemene media) over de 99.9% die niets om topsport geven, en recreatief hardlopen al leuk (of erg) genoeg vinden.

    Ik heb wel trek in een campagne “lopen als een Keniaan, voor iedereen”. Je hóeft volgens mij geen topatleet te zijn om in no-time een lichtvoetige, blessurevaste, prettige, en ook vlotte loopstijl op te pikken. Het zit jandorie in de genen!
    Enige reëele obstakel is de corpulente bouw van veel recreanten (zwaar voor de kuiten), maar dan is hardlopen misschien sowieso een overgewaardeerde sportvorm om “fit te blijven”.

  • Henk Kraaijenhof

    @Remco: de uitspraak hierboven: “Ontspanning zorgt voor meer snelheid, dus: Ja! je gaat er zeker harder van lopen. Maar let op: wel zonder blessures!” heeft niets te maken met het niveau of de snelheid van lopen!
    Maar met ene blijkbare onderschatting va het IQ van je publiek, door een verkrampte manier of (alweer) een nieuwe revolutionaire manier van lopen op commerciele manier aan de man of vrouw te brengen, gebaseerd op baarlijke nonsens. LV is (nog) geen TellSell.

  • Erwan Piriou

    Zoals iedereen die hier wel eens geweest is weet: bijna alle Kenianen trainen op lekkere dikke schoenen met veel demping…maar misschien wordt het tijd dat je een clinic komt geven Cloxxki, zodat die lui eindelijk eens een beetje redelijk leren lopen? Krijgen we dan de marathon onder de 2 uur ;-)?

  • @Erwan: Ik neem aan dat je een grap maakt over dikke (wat is dik?) schoenen bij Kenianen, al hebben sponsorbelangen daar natuurlijk wel een invloed. Ik zou overigens graag beelden zien van een Afrikaanse broodloper die haklandig toepast om al die demping te benutten. Veel kunnen er daar niet van zijn.

    Jij hebt dat artikel van die Amerikaanse goeroe en zijn sub-2uur door een Amerikaan ook gelezen, denk ik 🙂
    Van mijn kennis moet een Afrikaanse topper het zeker niet hebben, maar een jogger die op een 5 uur marathon blijft steken krijg ik zo naar 4 uur, desnoods als ik er wandeltips voor moet geven.
    4 minuten verbeteren op het huidige WR, laten we maar niet denken dat nog in ons leven mee te maken, tenzij echte veren in schoeisel of kleding toegestaan worden.
    Wat dat betraft hadden de Grieken het beter bekeken. Gewoon naakt sporten, dan heb je niets te verbergen. Maarja, hoe nauwkeurig hielden zij tijdrecords bij? 🙂

    Goed lopen druk ik liever niet uit in een marathontijd, een marathon is eerder een obstakel dan een middel als het om lekker hardlopen gaat, is mijn mening. Wil er ook nooit één lopen (zeg ik nu).
    Goed lopen is (bijna) acuut. Bijna helaas, omdat fout lopen en foute schoenen de kuiten zwak maken en/of houden. Er is voor de meesten een aanpassingsperiode.
    Je voeten moeten wel heel raar onder je benen zitten, wil een typische voorvoetlanding geen voordelen bieden over de ingeburgerde (met nadruk op burger) haklanding.

  • Het is de topic die het dichtstbij komt… hier een aardig artikel over de relatie tussen hiel en voorvoet landers en blessures: Foot Strike and Injury Rates in Endurance Runnershttp://www.medscape.com/viewarticle/766522.

  • @Martin
    Mooi artikel!

    Het is lastig meetbaar via een drukplaat dat er minder impact is bij midden/voorvoetlanding, maar want vooral uitmaakt voor kritische plekken zoals de kniën is waar de “veerweg” vandaan moet komen. Bij middenvoetlandig is dat vrij simpel, voornamelijk de vrije flex van de enkel onder voorspanning van de kuit.
    Bij haklanding (vaak met gestrekt been) biedt de hak van de schoen een paar mm veerweg, de knie buigt, maar kan dat niet snel genoeg omdat die bijna gestrekt begint, en verdere speling in gewrichten en “gesleur” met het bovenlijf. Niet makkelijk om die impact te verwerken.
    Bij een middenvoetlanding heb je niet alleen de kuit over voorspanning, maar veelal ook een meer gebogen knie. 1 graad flex daarin is al een hoop “veerweg”.
    En dan vergeet ik nog alle flex in de voet zelf, die op de buitenkant landt en min of meer naar binnen-achter inzakt. Allemaal low-stress.

    De afgelopen paar weken ben ik wat triatleten tegen gekomen die lang knieklachten hadden gehad, en nu weer in vorm proberen te komen. Beiden haklanders. Ik hoor echt zelden iets over knieën bij middenvoetlanders. En ja, die hebben soms gevoelige achilles’ en kuiten. Soms ook enkels (had ik laatst, maar mijn enkels waren ooit de reden dat ik stopte met atletiek, ze konden niet meer aan). De 2e keer dat me het gebeurde ruim 20 jaar laren, maakte ik de switch naar middenvoetlanding en waren de pijnsymptomen door ingezakte voeten en gevoelige enkels (inwaarts draaien) opgelost.

    Middenvoetlanders moeten wel de goede schoenen dragen, anders belasten ze hun onderstel alsnog onnodig veel, en verkeend. Veel proberen op dikke schoenen te trainen, mijns inziens 1 van de grootste oorzaken voor blessures bij hen, hoe goed hun loopstijl en uitgebalanceerd hun training ook is. Trainen op mega-air-gel-deluxe-stabilizer schoenen, en dat bij een race spikes onder binden. Tuurlijk, slim…

  • @Martin
    Ik kom hier aan en voorbij de limiet van mijn technische woordenschat en vooral kennis.

    2e poging.
    Als het gaat om bijvoorbeeld de belasting op de knie bij verschillende loopstijlen, zal een drukplaat geen uitsluitsel geven. De piek belasting op de plaat is wel iets minder bij middenvoetlanding, maar dat zegt weinig over de piekdruk op de knie, of hoe lang die piekdruk duurt.
    Eerlijkheidshalve moet je bij een drukplaat onderzoek ook het staptempo meenemen. Een gemiddelde jogger en even snelle goede middenvoetlander zullen daarin ver uit elkaar zitten. De middenvoetlander heeft meer impacts per race, maar wel significant kleinere.

    Overigens kun je een haklanding ontwikkelen die redelijk “soft” is, kleine pasjes, dicht onder het lijf geland, maar dan vraag je je af : waarom met een nagelvijl bijschaven aan een beeldhouwwerk van een drol? Polijsten maakt het weinig aantrekkelijker.

    De baanatletiek gelooft nog steeds in de spike, en op de weg zie je haast geen middenvoetlanders meer. Maar die lopen dan ook niet echt hard veelal. Ja, de Nederlanders lopen hard hoor, en geen andere nederlander houdt ze bij, maar hoeveel procent boven het WR? Dichter bij het vrouwen WR (ouch). En dat is ook gewoon door een blanke gelopen.

    Hele goede analyse van Paula Radcliffe vs anderen, absolute aanrader.
    http://www.youtube.com/watch?v=9jJ7bWJfp64

    Zo moeilijk om dit te doen is het echt niet. Het moeilijkste is uit je comfortzone komen. Zo veel lopers hebben een betere relatie met hun looptechniek dan met hun ega. Wíllen daar ook niets aan veranderen. Alsof je fout nooit onderkennen beter is dan die zsm rechtzetten?

    Dan zie je Radcliffe “onhaalbare” tijden lopen, maar zie je de sport haar massaal immiteren? Neen.
    IQ is geen factor volgens mij (Paula is meer dan slim overigens), de meest welbespraakte, hoog opgeleide lopers maken er vaak nog een bende van met hun looptechniek, en anderen die nauwelijks ergens kennis of een mening over hebben, kunnen een zeer verfijnde techniek ten toon spreiden.

    Ook profatleten krijg je niet zo ver dat ze zich opgeven voor een snelcursus pose running ofzo. Hooguit als ze al middenvoetlander waren. Trainers durven soms geen echte kritiek te leveren op hun beste atleet.

    Mentale comfortzone die bijna niet te doorbreken is denk ik, als het gaat om looptechniek. Al krijgt de prof een ernstige blessure die in de vakliteratuur direct met slechte techniek geassocieerd wordt, ze lopen bij hun comeback niets anders. Hebben er trots in dat ze “op kracht” lopen. Nou, stoer hoor. Flink uitgemergeld lijf, maar je loopt nog op kracht.

    Grappig, afstandslopers doen 1 ding: rechtdoor lopen, en veelal 1 exact tempo, over zo vlak mogelijk terrein. Hebben bij toeval (schoeisel, sechte trainers, etc) een eigen loopstijl ontwikkeld, en willen daar niets aan sleutelen.
    Als je in sporten als schaatsen kijkt, daar is men met weinig anders bezig dan techniek. Langlaufen is zo mogelijk nog gecompliceerde dan schaatsen, en er wordt ontzettend veel energie in video-analyse gestoken.
    Lopers hoeven maar 1 ding te verbeteren gaan dan geheid harder lopen, maar dat willen ze niet.
    Als je haklander bent, heb je wat mij betreft onbewust al opgegeven ooit het beste uit jezelf te halen. Video-analyse is dan niets meer dan zelfverheerlijking. Zat mijn haar wel goed, maken mijn handen geen rare bewegingen in slow motion? Zaag de overbodige hakhoogte van je “opgelopen”schoenen en doe Radcliffe of Gebrselassie eens na, zou ik zeggen. Verwacht niet acuut merkbaar harder te gaan lopen als je al jaren veel volume draait. Maar een minuut of 2-3 sneller lijkt het me wel waard om eens serieus te proberen? Hoe veel het scheelt weet je niet tot je het doet, en serieus doet.
    Nog afgezien van je inkomstenverlies door blessures.
    In de westerse wereld is er te weinig concurrentie om sponsorgelden vrees ik. Onze NL’ers halen vast meer op dan ~2.10 Kenianen die meer wedstrijden lopen.

    Te weinig incentive om echt puntjes op de i te zetten. Wel maaaaaanden op trainingskampen op hoogte, jagen op limieten, maar niet de sub-2’05 lopers nadoen in hun techniek en beentempo. Ja, je loopt op kracht, ik weet het…

  • @Cloxxki; je begint met “Ik kom hier aan en voorbij de limiet van mijn technische woordenschat en vooral kennis” en vervolgens geef je aan dat “Als het gaat om bijvoorbeeld de belasting op de knie bij verschillende loopstijlen, zal een drukplaat geen uitsluitsel geven.”

    Werk je met een kracht platform en zo ja, wat doe je er dan mee (ik ben daar serieus erg in geinteresserd) ? Want voordat ik de rest van je verhaal eens goed ga lezen wil ik weten of je verhaal is gebaseerd op kennis – waar we dan over kunnen discussieren – of op speculatie.

  • @Martin
    Geen praktijkkennis hoor, alleen persoonlijk inzicht uit affiniteit voor dergelijke onderwerpen en algemene beta-inslag.
    Ben al verbaasd dat niemand het tegendeel probeert te beweren, dat had wel interessant en mogelijk leerzaam geweest.

  • En als ik je nu eens vertelde dat je beweringen niet kloppen (op basis van feiten), zou je me dan geloven ?

    Zoals jij dat doet zijn er veel die vanuit verkeerde – op gevoel en/of algemene kennis gebaseerde – veronderstellingen al snel adviezen/meningen voor de praktijk geven, die daardoor ook op drijfzand gefundeerd zijn.

    Er wordt wel vaker verwezen naar piekkrachten, maar men is niet in staat aan te geven of dit passieve of actieve krachten zijn. Voor het menslijk lichaam betekent dit dat een passieve piekkracht wijst op instabiliteit. Het is – buiten de stress fractuur – niet zozeer de kracht die het probleem veroorzaakt alswel de ongecontroleerde beweging (instabiliteit) die dat tot gevolg heeft, denk hierbij aan spierblessures of gewrichtsblessures. Daarnaast is het effect afhankelijk van de richting van de kracht en de gewrichtshoeken.

    Een actieve hiellanding, waarbij de voet meteen en actief wordt afgewikkeld, zal tot andere effecten leiden dan een hiellanding waarbij de voet ontspannen blijft.